10 september 2011

De kop is eraf, en hoe!
Gisteren was de circus doedag in de Bachlaan, traditioneel de eerste zaterdag van het nieuwe seizoen. Nieuw was dat de docent, in dit geval Dario, er ook de hele dag was. En wat was dat prettig! De kids en ouders, nieuw of vertrouwd, hebben samen van alles gedaan: muziek op de achtergrond en de sfeer maximaal.
Lekker dat er ook ouders zijn die taken naar zich toe gaan trekken. Mathilde bijvoorbeeld, die ouders welkom heet, limonade regelt, en zich uitleeft met de allerkleinsten of de devilstick erbij pakt. Er kwamen nieuwe kanjers binnen die zichzelf hebben leren jongleren en daarna met Lars, Sven en Brecht gelijk aan het trainen gingen. Veel nieuwe inschrijvingen, veel oude bekenden. Kortom, we staan weer als een huis.
Om twee uur moest ik al weg, op naar Steenwijk voor de optredens. Dario maakte er een ludiek afscheid van, een clownsact met tassen en een bolk, is niet uit te leggen, maar wel erg grappig!
in Steenwijk stond onder toeziend oog van Bert inmiddels de circustent en geluidsinstallatie. Een portie licht is ook zo ingesteld en we kunnen los voor de laatste voorstellingen van ''s Nachts komt de twijfel". Voor we goed en wel begonnen zijn staat, zit en ligt er meer dan tweehonderd man publiek rond het podium! Wat werken deze jongeren toch prettig samen.
Daarna een verdiende warme maaltijd op de bankjes in de tent en klaar maken voor de allerlaatste show. Waar ze vandaan komen is me nog steeds een raadsel. Op de eerste klanken zit er nog maar 50 man en het park lijkt leeg, maar al aan het einde van de opening staat het weer zwart van de mensen. Maarten, Verona, Rosalijn, Luca, Christiaan, Kiki, Chantal en Thamar: jullie hebben het fantastisch gedaan! Dat vond het publiek ook trouwens...
Daarna de primeur voor Pavarini: een licht- en vuurshow. De act voor ons loopt uit en het publiek wordt ongeduldig. Ik vind het prima: het hele cluppie zit op, onder en over elkaar heen op het afgezette terrein te keuvelen. Bizar eigenlijk. We gaan straks aan de gang met fakkels, brandende poi en een brandend springtouw en er is niks van spanning aanwezig, we zitten relaxed te kletsen. Als de show begint staat er een indrukwekkende hoeveelheid publiek, zelfs het verhoog van de muziektent is gevuld met rijen schaduwen. Overal waar ik kijk staan mensen zich in het half verlichte park te verdringen, een fijn beeld. Het optreden loopt als een trein. Het publiek reageert met o's en ah's en het applaus is indrukwekkend. Dit is iets wat we vaker gaan doen, nietwaar heren, dames?
Als we inpakken begint het te druppelen, de temperatuur is nog 22 graden om half elf 's avonds. Tegen de tijd dat we tussen Zwolle en Heerde rijden, dwingen onweer en regen ons tot stapvoet rijden.
We hebben gevlamd en gingen eruit met een knal!!
Caroline